كاش ميشد از اين روزها و اين اتفاقات خوب عكس انداخت، فيلم گرفت و در موردش با جزييات دقيق نوشت تا فراموش نشه. براي زماني كه اگر تكرار نشد دلم خوش باشه كه يه روزهايي از زندگيم اونقدر بر وفق مراد گذشت كه انگار يه روياي شيرين بوده.
داشتيم صحبت ميكرديم كه وسط حرف هاش دستش خورد به سرم. من هم كه لوس شده و دردونه ي خودش، شروع كردم به بزرگنمايي و شيطنت كه "آخ سرم " ، "من رو زدي" و ... . امروز بعد از كار، جهت جبران اين جوري سوپرايزم كردم :)
وقتي كه برات لاك ميزنه و تو فقط با عشق نگاهش ميكني... با ذوق و شوق به آينده ي مشتركتون فكر ميكني و با لبخند به سوالش كه مدام با ترديد ميپرسه "خوب زدم؟"، جواب ميدي "عالي زدي عزيزم" ...
مرد تويي، بقيه ادات رو در ميارن ♡
يا دوستمون نداشته باشيد، يا اگر دوست داريد درست و حسابي دوست داشته باشيد. خيلي از ما آدم معمولي ها از كم دوست داشته شدن دلمون ميگيره ...
+ سردمه!
- پنجره ها رو ببندم؟
+ نه!
- بيام بغلت كنم؟
+ :)
و بهترين جواب ِِ كشف شده در مقابل « سردمه »، همينه! « بيا بغلم » :)
اين سوال هميشه وجود داره كه « بين كسي كه دوستش داري و كسي كه دوستت داره، كدوم رو انتخاب ميكني؟ ». من جواب اين سوال رو بالاخره با انتخاب كسي كه دوستم داره، دادم.
كي ميدونه كه اين تصميم چقدر درسته؟! شايد هيچكس ... يه وقت هايي گذر زمان درست يا غلط بودن تصميمات رو مشخص ميكنه ... يه وقتايي بايد خودمون رو بندازيم تو دل تصميماتي كه هيچي از آيندهشون نميدونيم.. يه وقتايي بايد دست دلت رو بگيري و بگي اين جا حال همهمون بهتره، باور كن.
شرايط رو سنجيديم. سبك و سنگين كرديم و فهميديم كه بودن با هم خيلي قشنگ تر و بهتر از نبودن با همه. قرار شد رفيق روزهاي سخت و آسون هم باشيم :)
+ يكم نگرانم، يكم مي ترسم ولي اومدم تو دل ماجرا ... گاهي فقط بايد شروع كرد..